Engelish – “Winter Stillness, World Stage and a New Journey”
Below is the full translation into English, preserving the narrative.
Het is 28 december. Al weken is het bijzonder stil op mijn kanalen. Niet omdat er niets gebeurt, maar omdat woorden zich niet lieten vinden. In een wereld vol nieuws en meningen heb ik vooral gekeken en geluisterd. Ik voelde veel – woede, verwondering, onzekerheid — maar merkte dat ik het niet kon of wilde verpakken in snelle posts. Het voelde eerlijker om eerst te ervaren en pas later te delen.
De wereld is ondertussen allesbehalve stil. De voormalige minister‑president van Nederland, Mark Rutte, is inmiddels secretaris‑generaal van de NAVO. Hij stuurde net voor de feestdagen een boodschap naar de NAVO‑troepen: hij dankte hen voor hun inzet en prees hun toewijding . Het contrast raakte me. Toen Rutte in Den Haag zat, werd er jarenlang bezuinigd op defensie; nu roept hij landen op om méér te investeren in hun leger. De wereld lijkt soms een toneelstuk waarin rollen worden omgewisseld en niets echt is.
En dan is er Donald Trump. In de zomer van 2025 zat hij met Vladimir Putin in Alaska om over vrede voor Oekraïne te praten. De ontmoeting werd aangekondigd als een doorbraak, maar er kwam geen vredesakkoord en de leiders verlieten het podium zonder vragen te beantwoorden . Vooraf had Trump gezegd dat hij ontevreden zou zijn als er geen staakt‑het‑vuren kwam, maar ook dat niemand wist waaraan de top zou voldoen . Woorden die daarna niets bleken te betekenen – een dreiging die even snel verdween als zij was uitgesproken. Alles voelt soms als een wereld van illusies en verdampende beloften.
Tegelijkertijd scroll ik langs opinies. Over mannen en vrouwen, over jongeren en ouderen. Over grenzen en identiteiten. Iedereen heeft iets te zeggen over iedereen. En ergens daartussen stel ik mij de vraag: wat is mijn plek in dit alles? Welke rol wil ik innemen? Mag ik innemen? Er was een tijd dat ik het voortouw nam. Ik ging de barricades op, sprak namens anderen, richtte mannencirkels op, bouwde aan stichtingen en bedrijven. Ik voelde me geroepen om te spreken waar anderen zwegen. Maar nu, op 47‑jarige leeftijd, voel ik ook vermoeidheid. Niet omdat het me niet meer raakt, maar omdat ik zie dat het constante roepen en strijden soms meer lawaai dan verandering brengt.
Deze winter heb ik ruimte gemaakt voor verstilling. In de natuur, in mijn lichaam, in mijn huis. Door minder te publiceren en meer te ademen. Niet verdwijnen, maar zakken in de stilte. Deze periode heeft me laten zien hoe belangrijk integratie is: niet alleen na een ceremonie of sessie, maar ook na een jaar vol gebeurtenissen. Pas als je stil bent, hoor je wat nog resoneert.
Een nieuwe reis
In januari vertrek ik voor twee maanden naar India. Het wordt een soort pelgrimstocht naar binnen. Mijn eerste reis naar India in 2011 heeft mijn pad als Tsjaman gekleurd. Nu voel ik eenzelfde roep, maar met andere vragen. Wat ben ik bereid om achter te laten? Welke patronen, overtuigingen of verantwoordelijkheden mogen op het vertrekpunt blijven? Dat is het vertrek: Departure.
Daarna komt de passage. Dat is de fase waarin ik ontmoet wat ik niet kan veranderen. Wat laat ik toe zoals het is? Welke stukken zijn niet van mij of niet voor nu? Dit gaat niet over fatalisme, maar over acceptatie. Erkenning dat sommige zaken geen strijd vragen, maar een knik van respect.
En dan de aankomst. Wie kies ik te zijn als ik terugkeer naar Nederland? Welke man wil ik belichamen? Ik heb de afgelopen decennia van alles gedaan: een onderneming met mijn ex‑geliefde opgezet en weer losgelaten, mannenwerk begonnen, Firemakers mede opgericht, Tsjaman opgericht. Maar wie ben ik daaronder? Welke rol past nu? Misschien ben ik niet langer degene die op elk podium staat, maar ook niet degene die volledig uit beeld verdwijnt. Ergens tussen zichtbaar zijn en ruimte geven ligt een nieuwe balans.
Dankbaarheid en vooruitblik
Ik kijk met dankbaarheid terug op het afgelopen jaar. Op de ceremonies, de gesprekken, de stiltes. Op de mensen die ik ontmoette, de cirkels die ontstonden, de inzichten die landden. Ik ben dankbaar voor de uitdagingen — ook voor de verliezen en de pijn — omdat zij me zachter en wijzer maakten. Ik neem deze dankbaarheid mee mijn reis in.
En ik kijk met een stille, zachte moed vooruit. Ik heb geen lijst met doelen voor het nieuwe jaar. Wat ik wel heb, is een intentie: om zo eerlijk mogelijk te leven. Om mijn plek te nemen wanneer dat klopt, en te zwijgen wanneer ik niets toe te voegen heb. Om te blijven onderzoeken wat waarheid voor mij betekent. En om te vertrouwen dat, net als in de natuur, na iedere winter weer lente komt.
Voor iedereen die de winter voelt, die verstilling ervaart of op zoek is naar zijn of haar plek in het grote spel van de wereld: laat deze periode je dragen. Wees zacht voor jezelf, laat los wat niet meer klopt, en heb vertrouwen in wat er wil ontkiemen. De wereld zal blijven draaien, acteurs zullen van rol wisselen. Maar jouw kompas ligt vanbinnen.
Warme wintergroet,
Berry – Gardener of Energy
WINTER STILLNESS, WORLD STAGE AND A NEW JOURNEY
It’s 28 December. This winter, I have been noticeably quiet online — not because there was nothing to share, but because so much was moving inside me. The words did not come – not even with the help of AI. It felt as if life invited me to look first and to sit with what is.
So I looked. I watched the world and its politics. I saw Mark Rutte, who served fourteen years as Dutch prime minister and is now Secretary-General of NATO , urge all NATO countries to build up their armed forces — despite having spent years cutting our own. I watched Donald Trump meet with Vladimir Putin in Alaska; they talked of progress but produced no peace deal . Trump said he wouldn’t be happy without a ceasefire but offered no clear definition of success . They left without taking questions . I read women speaking about men and men about women; adults criticising youth and youth replying. Beneath all this noise one question returned: what is my place?
What place do I want to take? What place can I take? What place am I willing to take? In my younger years, I often stepped onto the barricades. I took the lead, spoke out when others hesitated, and did so with conviction. Now, at 47, after facing cancer, losing my job, marriage and father in a short span, and starting circles, foundations and businesses, something in me feels different. There is a fatigue – not because I no longer care, but because I question whether it still serves to occupy that same role. I sense the costs and benefits more sharply.
Winter invites withdrawal — not to disappear, but to listen. Less sharing, more being. In January and February I will spend two months in India, returning to a journey that began in 2011. Goa calls, not because I know what awaits, but because something wants to be touched. I will travel with the three questions we use in Brotherhood:
Departure: what am I ready and willing to leave behind? Passage: what do I allow as it is, because it cannot yet be changed? Arrival: which man do I choose to be from now on?
I sense that being constantly on stage is not right for me, but vanishing completely is not it either. Somewhere in between lies my truth. This past year brings gratitude — for the people and circles, for the losses that softened me, for the questions that sharpened me. I look toward the coming year with quiet courage, trusting that winter will do its work. I choose stillness for now and faith in what will come.
Warm winter greetings,
Berry – Gardener of Energy